Kater Lumpele

Het begon allemaal op een zonnige middag in mei. Lumpele, was een eind gaan lopen, hij was behendig over verschillende schuttingen geklommen en door tuinen en park gelopen.
Te ver van huis was hij hongerig en dorstig het huis van mevrouw Bern binnengelopen, een oudere dame die aan de rand van het dorp woont. Ze gaf hem een warm onthaal. Diezelfde middag had ze nog, net voor sluitingstijd, kippenlevertjes gekocht.

Mevrouw Bern, is een vrouw van rond de zeventig. Eén jaar geleden is haar poes Moesje overleden, zij was twintig jaar geworden. Deze lieve kater zou het gemis opvullen. Hij had haar niet voor niets uitgekozen, zo zijn katten, wist mevrouw Bern. Ze noemde hem spontaan Snoesje omdat deze naam op Moesje lijkt en hij direct op haar schoot sprong.

Een week later zag ze de oproep hangen in het midden van het bord bij de plaatselijke supermarkt. Ze keek recht in de kattenogen van haar Snoesje, alleen had hij een andere naam, Lumpele. Ze had het telefoonnummer opgeschreven en gebeld.
`Lumpele heet nu Snoesje en woont voortaan bij mij,` had ze gezegd en direct opgehangen.

Mevrouw en Meneer Hoff wilde hun kater Lumpele terug maar mevrouw Bern hield voet bij stuk, Snoesje wilde bij haar zijn. Meneer Hoff schakelde de rechter in.
De rechter wist dat als het dieren betrof het altijd moeilijk beslissen was en in dit geval konden beide partijen niet aantonen dat de kater bij hun hoorde.
`Maar wat wil de kater, bij wie voelt hij zich het fijnst,` had de rechter zich afgevraagd
`Katten mogen toch wel zelf kiezen?` had mevrouw Bern gezegd.
Dat bracht de rechter op een idee.

Lumpele mocht bij hoge uitzondering zelf kiezen. Hij zou op het parkeerterrein van de rechtbank losgelaten worden in het bijzijn van mevrouw Bern en meneer en mevrouw Hoff.
De kooi, met Lumpele erin, werd in het midden gezet. Er werd door de rechter optoegezien dat geen van de partijen lokgeluiden maakte.
De rechter deed de kooi open.

Iedereen stond gespannen te wachten. Meneer Hoff had zijn arm om mevrouw Hoff geslagen. Mevrouw Bern was op haar rollator gaan zitten, ze kon niet te lang staan en wie weet hoelang Snoesje erover zou doen om naar haar toe te komen. Want dat hij naar haar toe zou komen wist ze zeker.
Het duurde een tijd voordat het kopje van Lumpele te voorschijn kwam. Heel voorzichtig kwam hij de kooi uit en keek eerst naar links daarna naar rechts. Mevrouw Bern, kneep zichzelf hard in de onderarm. Meneer Hoff drukte zijn vrouw stevig tegen zich aan. Het duurde te lang.
Toen, niemand het meer verwachtte, rende Lumpele naar de rand van het parkeerterrein en schoot onder een geparkeerde auto.
Ze hebben nog een tijd gewacht maar hij kwam niet meer te voorschijn. Toen ze hem wilde pakken was hij verdwenen.

Niemand heeft Lumpele ooit nog teruggezien.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *