Na regen…

Het stormt. De caravan beweegt bij elke windstoot, de angst dat mijn caravan door de wind omvalt is niet reëel maar wel aanwezig,  zeker als ook mijn bed begint te bewegen. Ik kan onmogelijk in slaap komen en bereid me voor op een slapeloze nacht.  Het is wachten op de volgende windstoot die zich aandient en die nog meer lawaai lijkt te maken dan de vorige, of is het verbeelding? Als het ochtendlicht aan de hemel gloort voel ik me beter, in het donker lijkt alles erger.

Na regen komt zonneschijn, daar moet ik aan denken als ik de volgende dag mijn spullen verhuis naar een appartement dat onverwachts vrij is gekomen. Ik krijg meer ruimte en het is mij gegund, wat ben ik toch een mazzelpik.  Als ik het appartement binnenkom voel ik hoe de ruimte in mezelf  terugkeert.

Ik ben groter gaan wonen, verhuisd van de rand van het dorp naar het centrum. Deze camping  is te vergelijken met een klein dorp, de kern bestaat voornamelijk uit de vaste gasten die hier overwinteren. Ook in dit dorp wordt er gekletst over elkaar, er zijn buitenstaanders, alleenstaanden, echtparen, mensen die het graag voor het zeggen hebben en mensen die daar wel of niet in meegaan. En zo leven ze allemaal vredig naast elkaar in hun kleine huisjes, want de zon schijnt er (bijna) elke dag voor iedereen, niemand uitgezonderd.

Het appartement staat dicht bij het gemeenschappelijke koffieuurtje, de wasmachine, de douches en afwasgelegenheid en er wordt in de namiddag  jeu de boules gespeeld door een groepje mensen. Ik vind het niet erg, heb mijn huisje met mijn eigen tuintje met bomen en een heus grindpad dat echt grindgeluid maakt als ik erop loopt.

Op een namiddag hoor ik het geluid van het grind en kijk uit mijn raampje, waar ik achter een echte tafel zit te schrijven. Het is Els, de vrouw die op Catherine Keyl lijkt, ze loopt door mijn tuin, langs mijn huisje. Stom, ik heb het hekje opengelaten, het moet een vergissing zijn. De volgende dag rond dezelfde tijd loopt ze weer over mijn grindpad.

Ik doe het steeds minder, me druk maken over iets dat ik gewoon kan oplossen door het uit te spreken. De volgende dag vallen mijn duidelijke, doch vriendelijke woorden, niet in goede aarde.  Els trekt een verongelijkt gezicht en loopt door, nadat ze gevraagd heeft naar het `waarom` en ik heb gezegd: `Ik vind het niet prettig.`

Nog even en ik verlaat deze plek om het in te ruilen voor mijn Amsterdam, ik verlang naar mijn stad. Maar als de drukte mij weer te veel wordt en ik op zoek ga naar een stil plekje aan het water van het Buiten-IJ, zal ik terugdenken aan de rust die ik hier heb ervaren en haal ik deze bijzondere plek weer even terug in mijn gedachten. Ik zal met een glimlach terugdenken aan Els, de vrouw die op Catherine Keyl lijkt en dan bedank ik haar voor de verhalen die ze me heeft gebracht, door haar kregen mijn verhalen meer leven.

3 reacties

  • Marian Schenk

    Wat fijn dat je een appartement hebt kunnen krijgen. Nog beter dan een kamer in het grote huis. Het is je gegund en een veel betere optie dan de caravan. Zeker met het wat koudere en wisselvalliger weer. Ik begrijp dat je nu toch ook wat begint te verlangen naar Amsterdam, hoop dat de laatste weken je nog veel zon zullen brengen.
    Hoop je verhalen te kunnen blijven volgen want je schrijft erg leuk, zeer beeldend.

  • emma

    Leuk Hennie om weer te lezen over Portugal ik verlang er ook wel naar om er heen te gaan maar dat zal nog wel even duren.
    Ik hoop nog wat meer verhalen over het land te lezen en anders maar over Amsterdam , ook leuk, ik was er de hele maand dec. en ben er in april weer een maand.

  • Lilian

    Storm?! Ik dacht dat je rustig aan het overwinteren was. Nou ja, wel mooi dat je nu een appartement hebt. Intrigerende foto heb je er van gemaakt. Geniet maar lekker van je nieuwe onderkomen. Liefs, Lilian

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *