Enquête

`Ik zie dat u weet wat u wilt,` hoor ik een vrouwelijke stem achter mij zeggen. Ik sta in de Jumbo in winkelcentrum Brazilië in Amsterdam Oost voor het schap van de zuivel en heb net een plantaardige yoghurt uit de koeling gehaald. Terwijl ik de yoghurt tussen de bananen, dadels en speltmeel in het helgeel gekleurde mandje leg, draai ik me om. Een vrouw staat in het midden van het pad en houdt een tablet voor haar buik.
`Zou ik even iets van uw tijd mogen snoepen,`een vriendelijke lach siert haar gezicht, ze kijkt naar het pak zuivel in mijn mandje. Ik glimlach om deze uitspraak, `tijd snoepen` dat hoor ik niet veel, het is een aparte combinatie. Ik stel me voor hoe de tijd zal smaken, vast zoet en glibberig zoals de tijd langs je heen kan glijden.

De vrouw die voor me staat is van middelbare leeftijd en is degelijk en gepast gekleed, wat misschien wel hoort bij haar werk en haar leeftijd, net als de zin die ze daarnet heeft uitgesproken.
`Het duurt maar even, een kleine enquête.` zegt ze, ondertussen knikt ze fanatiek met haar hoofd. Het lijkt erop alsof ze me wil verleiden tot het knikken van een `ja`. En mocht ik dan, wel of niet per ongeluk, met mijn hoofd in haar beweging meegaan ze van een `ja` verzekerd is.
Ze kijkt me verwachtingsvol aan.
Ik kan haar niet teleurstellen en waarom zou ik? Ik heb de tijd.
`Prima,` zeg ik.
Het lijkt alsof ze niet is voorbereid op een `ja` omdat ze zenuwachtig begint met het opstarten van de tablet. Ondertussen houdt ze me op de hoogte van elke handeling die ze verricht, als een goede dokter bij een onderzoek.
Ik wacht en luister.
Na vijf minuten komt de eerste vraag. Ik ben er klaar voor.
Het beloofde `even` groeit uit tot een kwartier. De tijd tikt verder en blijft zo af en toe hangen waardoor het een eeuwigheid lijkt. Het einde van het gesprek lijkt voorlopig niet in zicht, mijn mandje heb ik op de grond gezet en hip van het ene op het andere been. Al de dingen die ik nog moet doen lijken plotseling heel belangrijk, ik wil hier weg, naar buiten, frisse lucht happen, ook als is het koud en guur. Steeds meer mensen passeren ons, ik wil met ze meelopen richting de kassa, ze heeft genoeg van mijn tijd gesnoept.

`Kiest u meestal voor hetzelfde product?` het is de tweede keer dat ze me deze vraag stelt. Ik geef geen antwoord en wacht totdat ze zelf achter deze fout komt en me aankijkt. Maar ze wordt zo in beslag genomen door het apparaat, dat ze mijn aanwezigheid vergeten lijkt te zijn. Fanatiek drukt ze met een repeterend vingertje op de tablet en heeft zich zover voorovergebogen dat het lijkt alsof ze er in wil kruipen, het gevecht wil aangaan met dat `ding` wat niet doet wat zij wil.
`Goh, wat stom, shit, kut, verdomme.` klinkt het onverwachts uit haar mond.
`Gaat het?` vraag ik.
`Ja hoor, hoe oud bent u?`
`Hoort dat ook bij de enquête?` vraag ik.
`Dit is de laatste vraag van de enquête, dat weet ik,` ze houdt haar hoofd iets schuin en kijkt me aan.
`En de andere vragen, ben je die kwijt?`
`Die vind ik thuis wel,` haar woorden overtuigen me niet.
Ik zeg mijn leeftijd.
`O, grappig, dan zijn we even oud.`
`Ben je niet gepensioneerd?` vraag ik.
Ze negeert mijn vraag en zegt:
`Dank je voor het gesprek, je was de eerste en de laatste vandaag, ik ga naar huis, achter de geranium zitten, lekker rustig. `
Met stevige stappen loopt ze mijn leven uit.

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *