Overlast

In mijn vorige woning hoorde ik mijn buurman uitgebreid gapen in de ochtenduren, telefoneren en lopen als hij zijn schoenen aanhad. Regelmatig kwam er een echtpaar op bezoek. Altijd op het moment van een vredig thuis zijn, werd ik wakker geschud door hielen en hakken op het laminaat. Gebrom drong mijn kamer binnen met uithalen van luid gepraat en een hard gelach. Het leek alsof hun bezoek bij mij op de bank was neergestreken. Ik kon niet voorkomen dat de geluiden mijn humeur beïnvloedden en mijn tijd bepaalden, wachtend op het moment dat ze zouden vetrekken. Met deze leefgeluiden moest ik zien te leven, we woonden in slecht geïsoleerde woningen.

Maar iets anders viel wel op te lossen. Al een tijd ergerde ik me aan het kletteren van de metalen vuilnisbak op het balkon, vooral rond etenstijd was het spitsuur. Toen ik op een dag in alle vroegte gewekt werd door dit irritante geluid, werd het tijd iets te ondernemen.
Ik sprak mijn buurman erop aan.
’Wat dacht je van een geluidsvriendelijke vuilnisbak,’ grapte ik nadat ik vertelde van het geluid van de vuilnisbak in de vroege ochtend.
Hij keek me een beetje verdwaasd aan.
‘Ik wil hem wel kopen,’ ging ik verder.
‘Dat is niet nodig,’ zei hij.
Het was een week stil, daarna leek het alsof ons gesprek nooit had plaats gevonden.

Het frustrerende was dat het geluid van de vuilnisbak niet meer op zichzelf stond, maar samenviel met een gevoel van machteloosheid, een monster wat onder mijn huid kroop en vreemde dingen deed met mijn geest. Het was een ondraaglijk idee dat mijn buren niet bereid waren iets aan het probleem van de overlast te doen, terwijl de oplossing zo voor de hand lag. Elk keer als ik wakker schok, schoot ik in een kramp en wenste ik dat ik mijn mond had gehouden.

Waarom vertel ik dit verhaal? Mijn ervaring van toen is ver weggezakt maar het komt weer bovendrijven als een vriendin verteld dat ze last heeft van haar buren. Ze wordt regelmatig wakker van hard gebonk boven haar hoofd. Ook zij dacht dat de problemen waren opgelost na gesprekken, maar niets is minder waar, na een tijd begon het gebonk weer en bleef aanhouden.

Ik ben verhuisd, omdat ik naar een goed geïsoleerde woning wilde, in een rustige buurt. Het is me gelukt omdat er iemand boven me woont die haar woongenot even belangrijk vind als mijn woongenot. Op deze manier kun je vredelievend naast elkaar leven. Maar wat een pech, wat een verdomde pech, als je buren treft die ‘dit’ niet in zich hebben.

5 comments

  • Eveline

    Wat een verdomd mooi verhaal weer!
    Zo herkenbaar en uit het leven gegrepen en subliem verwoord.

  • Lidy

    Oh zo waar! En zeer herkenbaar verhaal voor veel Amsterdammers.

  • Irene

    Het is een heel goed geschreven verhaal en is neutraal. Mijn complimenten. Het is voor zeer velen
    herkenbaar en daarom een onderwerpwaar wij allen veel in zullen herkennen. Echt de vinger op de
    zere plek gelegd i.v.m. onder de huid kruipen. Dat is altijd zeer fnuikend voor je geestelijke gezondheid. een prima voorbeeld om in groepen over te discussieeren en derhalve plublicair.

  • Fleurtje

    Wat geweldig goed weergegeven.
    Het gevoel van machteloosheid kwam meteen bij me boven. En dat nog wel op deze zonnige dag, waarop ik werd gewerkt door mijn onderbuurman, die 50 blokken hout ging herstapelen. Voor acht uur: dat is niet de eerste keer. Ook wel voor zes uur.
    NB open haard hout, terwijl we
    stadsverwarming hebben.

  • Marion

    Een goed verhaal wat ook zo duidelijk maakt dat het knap lastig om dicht bij elkaar te wonen. Overlast ligt op de loer en kan veel stress veroorzaken. Mooi pleidooi om deze stress serieus te nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *