Hoop

Hoop doet leven.
In tijden dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend en soepel loopt, het leven je lijkt te ontglippen dan kan hoop een reddingsboei zijn.

Wachtend op een goed of slecht bericht laat ik mijn gedachten over het woord ‘hoop’ gaan. Voor nu is hoop, het verlangen naar een goede uitslag, ik hoor de chirurg zeggen dat de uitslag positief is, goed, fantastisch zelfs. De hoop kleurt mijn verwachting op een positieve manier, het doet mij voor even mijn angst vergeten en de realiteit ontvluchten.

Ik zit in een comfortabele stoel. De wachtruimte in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis met zijn hoge ramen is licht en ruim. De mensen die hier zitten met of zonder partner, vriend, vriendin of alleen, wachten allemaal op een  uitslag van het onderzoek. Er hangt een vriendelijk sfeer, mensen zeggen elkaar gedag of knikken in het voorbijgaan. We komen hier allemaal voor hetzelfde, dat verbindt en is voelbaar.

Ik filosofeer verder over ‘hoop’. Vroeger hoopte ik op een rustig leven, vrij van alle ballast, een ander huis, een nieuwe liefde. Mijn hoop werd geboren uit onvrede. Nu ik meer naar mezelf ben toegegroeid verlang ik niet meer naar een ander leven en is de hoop minder aanwezig.
Ik begrijp waarom de hoop nu weer opduikt, ik weet niet wat er komen gaat, ben de controle over mijn situatie kwijt en de hoop geeft me houvast.

Mijn naam klinkt door de wachtkamer, niet veel later zit ik tegenover de chirurg en kijken we samen naar de echo van mijn buik waar de tumortjes, ze zijn zo verdomd klein die mormels, zich in de buikwand hebben genesteld. Er is goed nieuws. De kleinste tumor is niet gegroeid en het bevriezen heeft ook bij haar zijn werk gedaan.

Met een brede lach op mijn gezicht loop ik naar de uitgang. Twee vrouwen staan midden op het pad in een omhelzing verstrengeld, ik hoor gesnik.
Als ik langs ze loop hoor ik één van de vrouwen zeggen:
‘Wat fijn, ik had het zo voor je gehoopt.’
Natuurlijk, hoe vaak heb ik gehoopt voor een dierbare bij wie het geluk niet mee zat. Voor nu genoeg gefilosofeerd over de hoop, nu wil ik het leven omarmen.

Dag Antonie zeg ik in gedachten, over drie maanden zien we elkaar weer. Nu is het is tijd om mezelf te verwennen met boeken en taart, op naar de Scheltema. Ik maak een vreugdedansje.

Ik hoop… dat ze dat lekkere taartje nog hebben.