Dagboeken

Als ik al mijn dagboeken op elkaar stapel toornt het boven mijn lengte uit. Zestig jaar van mijn leven staat erin opgeschreven, in totaal zijn het rond de tachtig boeken. De kaft is zwart, groen, rood of goudkleurig, hebben fleurige bloemen, vlinders, zijn goud gestreept, een vierkant patroon, een hard of slappe kaft zonder of met ringband. Sommige zijn van die niemendalletjes, schriftjes met lijntjes, die ik kocht in het buitenland omdat ik het schrijven miste maar de meeste dagboeken hebben geen lijnen, het zijn bladzijdes die zich niet houden aan regels.

Het zijn de boeken van mijn leven die ik binnenkort laat verdwijnen. Ik wil na mijn dood niemand opzadelen met mijn trauma’s, de worsteling met het leven en de lichtheid ervan, mijn liefdes in goede en slechte tijden, mijn seksuele avonturen, de relaties die ik niet kon vasthouden omdat ze onmogelijk waren. Het onderzoek naar mijn eigen drama hierin.

Al schrijvende ben ik altijd opzoek geweest naar een antwoord, zoekend naar het waarom, ik wilde het zelf ontdekken. Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Het was elke keer weer een vlam tot zelfbesef. Alsof mijn leven al schrijvende onder een vergrootglas lag, zonder oordeel vond ik de verborgen oorzaken van mijn gedachten en gevoelens. In de woorden ontdekte ik mijn verlangens. Het was een zachte vriendelijke samenwerking tussen mijn bewuste en onderbewuste waar het inzicht op mij lag te wachten.

Met dankbaarheid kijk ik naar wie ik ben geworden, de weg die ik heb afgelegd, de woorden die er toe deden en mij dit leven brachten. Ik heb het zelf gedaan.
Ik blijf schrijven in een dagboek omdat het blijven zoeken naar antwoorden nooit klaar is. Maar de afgelopen zestig jaar zal ik laten verdwijnen als de tijd daar rijp voor is.

Mijn uitgebrachte verhalen en boeken leven voort na mijn dood.
Dood gaan doe ik nog lang niet maar je moet er wel op voorbereid zijn, dat is wat het leven mij heeft verteld.