De vrouw

Als ik bij de Praxis verf wil kopen met korting moet ik eerst een app downloaden die bij de kassa wordt gescand en dan kom je pas in aanmerking voor korting. Ze hopen hiermee hun klantenbinding te versterken, ik vind het klantonvriendelijk omdat het mensen ook buitensluit.

Ik wist van niets toen ik bij de kassa kwam. De korting is twaalf euro, een aardig bedrag voor een AOW’er met een klein pensioentje.
‘Je moet de app downloaden,’ zegt de kassamedewerker, een jongeman met haar tot aan zijn schouders en een vriendelijke uitstraling.
‘Gewoon downloaden en dan krijg ik pas de korting?’
‘Ja, Praxis intypen en dan wijst het zich vanzelf,’ zegt hij.
De vrouw achter mij zegt:
‘Je mag mijn app wel gebruiken.’
Blij verrast kijk ik achterom.
‘O, wat aardig van je.’
Ze gaat meteen druk aan de gang op haar telefoon en praat ondertussen door:
‘Ik heb hem allang niet gebruikt, even kijken, ik moet opnieuw het wachtwoord invoeren, o, shit, hij herkent mijn wachtwoord niet.’
Ondertussen wordt de rij langer, we doen een stapje opzij en laten mensen voorgaan.
‘Nu vraagt hij weer om het wachtwoord,’ de irritatie kinkt door in haar stem.
De vrouw als laatste in de rij zegt: ‘Wil je mijn app gebruiken?’
‘Ja, graag,’ zeg ik.
Ik kon meteen afrekenen met de korting. Ik lach naar de vrouwen.
‘Bedankt jullie, mijn dag kan niet meer stuk, ik ben een blij mens,’ zeg ik.

Ik loop met één van de vrouwen naar buiten, ze vertelt me dat ze net uit Portugal komt waar alles er nog zo lekker ouderwets aan toe gaat en hoe ze verlangt naar zo’n plek buiten de stad. Ze staat stil bij haar fiets, ze strijkt haar blonde haren herhaaldelijk naar achteren, ze heeft een mooi gezicht, draagt een zwarte jurk die strak rond haar buik en billen valt. Ook haar lichaam met een kilootje meer is prachtig.

Misschien heeft ze het aan de blik in mijn ogen gezien,  waarom ze mij dit vertelt blijft opmerkelijk. Ze zegt:
‘Ik ontmoette een man die mij ging vertellen hoe ik kon afvallen, hij kwam met allerlei ongevraagde adviezen. Ik zei dat ik niet wilde afvallen, geen probleem had met dat kilootje meer en tevreden was met mijn lichaam.’
‘Goed van jou hoor,’ zeg ik.

Met een blij optimistisch gevoel neem ik afscheid van de vrouw, ze heeft iets in mij aangeraakt zonder dat ze dit ooit zal weten. Ik vroeg me af hoeveel jaar ik nodig heb om tevreden te zijn met mijn lichaam. Vroeger toen ik een prachtig lichaam had zag ik het niet. En nu ik op leeftijd ben kijk ik afkeurend in de spiegel naar de vetlaag rond mijn buik, naar de roodkleurige littekens, mijn lichaam is net een landkaart met drie centimeter onder de navel een kruispunt.

Ineens besef ik hoe belangrijk het is tevreden te zijn met dat wat mij maakt tot wie ik ben, met vetlaag en littekens.
Wat schiet ik ermee op om zo ontevreden te zijn met iets dat door mijn leeftijd en vette pech wordt bepaald. Het  belangrijkste is om goed en gezond te eten en daar de balans in te vinden. Dit is wat mij helpt me beter te voelen in mijn lichaam, meer hoef ik er niet voor te doen. Deze vrouw vind ik prachtig omdat ze zichzelf mooi vindt en zelfverzekerdheid uitstraalt.

Hoe bijzonder is het om oog te hebben, open te staan, voor de boodschappen die naar je toe komen via een ander mens. Het maakt het leven aangenamer. Niets is voor niets en toeval bestaat niet, ik wil het graag op deze manier zien.
Het lukt mij elke keer een beetje meer.