Aan zee

Het is een mooie zondag begin oktober. Misschien wel de laatste zonnige dag, dat moeten veel mensen gedacht hebben, het is druk op het Scheveningen strand. We lopen richting de strandtent die op het naaktstrand ligt. De op elkaar gestapelde ijzeren containers staan te wachten om gevuld te worden met  de afgebroken strandtenten, daarna zullen vrachtauto’s het strand oprijden om ze af te voeren. Het strand gaat in de winterstand. Twee weken zal het duren voor dat het strand weer teruggegeven is aan de zee.

Het is heerlijk zitten in ouderwetse strandstoelen bij de laatste tent in rij. De meeste tenten hebben plekken waar je kunt hangen in felgekleurde kussens. Zittend, liggend of daar tussenin met of zonder afdakje. Deze tent heeft voor een feestelijke afronding van het seizoen gezorgd, op de achtergrond klinkt gitaarmuziek die een zangeres begeleid. We hebben een wijds uitzicht over het strand, in de verte de eeuwig aanwezige pier, die ik als kind al bezocht. Hij is sinds kort weer open voor publiek.

Op vijf meter afstand loopt een halfnaakte man.
Hij heeft een dikke gewatteerde jas aan. Zijn blote billen komen rond en bol onder zijn jas tevoorschijn. Op zijn rug draagt hij een zwaarbepakte rugzak, een buiktasje hangt boven zijn geslacht. Hij heeft zijn voeten al in de winterstand, draagt onder zijn blote onderlichaam stevige wandelschoenen. Het is een beeld waar je ongewild naar blijft kijken.

Hij loopt richting de grens van het naaktstrand. Zijn hoofd beweegt alle kanten op en hij maakt een draaiende beweging met zijn heupen, alsof hij op de catwalk loopt.
De wandelaars, de zee, de duinen en het strand met de spelende honden is zijn publiek. Als hij de grens van het naaktstrand heeft bereikt kijkt hij speurend om zich heen alsof hij iets zoekt wat hij onderweg is kwijt geraakt. Een groepje mensen passeren hem, hij loopt met ze op, even lijkt het alsof hij wordt opgenomen in de groep. Dan draait hij zich resoluut om en loopt weer terug. Dit herhaalt zich een paar keer, als er een groepje nadert lijkt hij een onderdeel van een familie of vriendengroep te zijn. Even heb ik met hem te doen omdat er niemand is die hem aankijkt of aanspreekt.

Als we weer richting de pier lopen zijn we hem kwijt, ik kijk zoekend rond. Plotseling verschijnt hij weer in mijn blikveld, hij staat boven op het duin tegen de afrastering. Een labrador rent op hem af en blijft voor hem staan, zijn kop naar hem opgeheven, zijn staart gaat wild heen en weer, alsof hij iets vraagt, verwacht. Het beeld lijkt even stil te vallen. We horen een blaf. De man buigt zich naar voren en streelt hem over zijn kop, dan rent de hond richting de zee terug naar zijn baasje.