Hannah schrijft

Het geloof heb ik van huis uit meegekregen, met name mijn moeder was een gelovig mens, ze wist dat ze na haar dood naar het licht ging. Aan de muur van haar kamer in het ziekenhuis hing een bordje met de tekst: ‘Bij U schuil ik’ wat meeverhuisde toen ze naar huis ging om te[...]

Als ik al mijn dagboeken op elkaar stapel toornt het boven mijn lengte uit. Zestig jaar van mijn leven staat erin opgeschreven, in totaal zijn het rond de tachtig boeken. De kaft is zwart, groen, rood of goudkleurig, hebben fleurige bloemen, vlinders, zijn goud gestreept, een vierkant patroon, een hard of slappe kaft zonder of[...]

Het is rustig in de bibliotheek op het Javaplein. Ik loop langs de balie de hoek om naar de kinderboekenafdeling, met Loutje, mijn kleinzoon, aan de hand. Ik word vriendelijk begroet door de bibliothecaresse achter de balie en door een vrouw die even verderop achter een pc zit te werken. Een jong stel zit op[...]

Hoop doet leven. In tijden dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend en soepel loopt, het leven je lijkt te ontglippen dan kan hoop een reddingsboei zijn. Wachtend op een goed of slecht bericht laat ik mijn gedachten over het woord ‘hoop’ gaan. Voor nu is hoop, het verlangen naar een goede uitslag, ik hoor de[...]

Het is rustig als ik Rialto binnenloop, een bioscoop gevestigd in de Pijp. Verdeeld over de ruimte staan tafeltjes, de hele zijkant bestaat uit een bank. Sinds ik een Cineville-pas heb kom ik in verschillende bioscopen en heb ik zo mijn lievelingsplekjes waar ik mijn cappuccino drink voordat ik naar de film ga. Hier is[...]

Ze sjezen met het bed, met mij in mijn blauwe operatiehemd,  door de ziekenhuisgangen. Voor en achter het bed een verpleegkundige, bocht naar rechts, bocht naar links, wachten op de lift, gangen door, de deuren zwaaien open, weer een deur. We zijn er… Ik word de operatiekamer binnen gereden. Het is me meerdere keren overkomen,[...]